dvbbs
收藏本页
联系我们
论坛帮助
dvbbs

>> Afiŝejo por vejdo
搜一搜更多此类问题 
世界语学习论坛世界语学习讨论区Vejdo 帖子区 → 《边城》(初稿 20)

您是本帖的第 368 个阅读者
树形 打印
标题:
《边城》(初稿 20)
vejdo
帅哥哟,离线,有人找我吗?
等级:管理员
文章:2508
积分:28162
门派:无门无派
注册:2006年12月17日
楼主
 用支付宝给vejdo付款或购买其商品,支付宝交易免手续费、安全、快捷! 点击这里发送电子邮件给vejdo

发贴心情
《边城》(初稿 20)
8
Pluvetis frumatene de la kvina de la kvina lunmonato. Pro akvoŝveliĝo sur la supra baseno la riverakvo plene fariĝis pizverda. La avo, kiu volis fari aĉetojn por la festo, iris la vojon al la urbeto, surportante mantelon plektitan el palmaj fibroj, kun korbo, botelkukurbo por enteni vinon kaj dusako kun sescent cendoj en ĝi sur la ŝultro. Ĉar tiu tago estis festo, tre multis vilaĝanoj, kiuj, leviĝinte tre frue, iris al la urbeto por vendi varojn aŭ fari aĉetojn. Post kiam la avo foriris, Cuicui en akompano de la hundo prizorgis la pramon. Kun nove plektita bambuĉapelo sur la kapo, ŝi ir-reirigis la veturantojn fojon post fojo. La hundo sidis sur la pruo kaj tuj saltis sur la bordon por buŝpreni la ŝnurfinon, ĉiufoje, kiam la boato albordiĝis, kio amuzis la veturantojn. Ankaŭ kelkaj veturantoj el vilaĝoj kunportis hundojn, sed tiuj hundoj ĉiam fariĝis obeemaj ĉirkaŭ sia mastro, kiam ili forlasis la hejmon, kiel la proverbo diras: “La hundo fariĝas nekapabla, kiam ĝi forlasas sian hejmon”. Ĉe ekveturo la flava hundo aliri al fremda hundo kaj ekflaris ĝin. Se Cuiui donis al ĝi okulumon, ĝi ŝajne komprenis ŝin kaj ne kuraĝis fari ĝenojn. Albordiĝinte, ĝi plenumis la taskon tiri la ŝnuron, kaj poste vidinte la fremdan hundon suriri la monteton, ĝi persekutis ĝin aŭ mallaŭte bojis kontraŭ ĝia mastro. Tiam Cuicui kriis iom kolere al ĝi:
“Hundaĉo, hundaĉo, kial vi kondutas tiel freneze? Vi ankoraŭ havas aferon por fari. Ne forkuru!”
Kaj ĝi rapide rekuris sur la boaton kaj senĉese flaradis tien kaj ĉi tien. Ŝi skoldis:
“Kian frenezaĵon vi faris! Kiu instruis al vi tiel agi! Rapide kuŝu tien!”
La hundo ŝajne tute komprenis, kion ŝi diris, kaj reiris al la loko, kie ĝi antaŭe restis, aŭ eligis mallaŭtajn bojojn, kvazaŭ ĝi memorus ion.
Pluvo senĉese falis kaj nebulo vualis la surfacon de la rivereto. Kiam Cuicui estis senokupa, ŝi imagis, kiajn aferojn ŝia avo jam faris tiun tagon. Ŝi sciis, kiajn homojn li renkontis, kion li diris al ili, en kia stato troviĝas ĉe la urbeta pordego tiun tagon, kaj kio okazis en la apudrivera strateto. Ŝi imagis tiel klare kiel ŝi vidis per propraj okuloj. Ŝi ankaŭ konis la temperamenton de sia avo. Kiam li renkontis siajn konatojn, ĉu grumojn ĉu kuiristojn en la barako, li emis eldiri festan saluton al ili:
“Mi deziras al vi satmanĝadon kaj satdrinkadon hodiaŭ, via moŝto!”
La konato respondis: “La samon al vi, pramisto!”
Se la konato kontraŭdiris: “Ĉu mi povus satmanĝi kaj satdrinki? Mi ne povas satigi nek ebriigi min nur per kvar uncoj da viando kaj du tasoj da alkoholaĵo!”
Pro tiuj vortoj la avo certe sincere invitis lin drinki sufiĉe ĉe la Verda Rivereto. Se konato dum tiu momento volis trinki buŝplenon da alkoholaĵo el lia botelkukurbo, la maljuna pramisto, kiu neniam sin montris avarema, tuj enmanigis al li la botelkukurbon. Post trinkado la konato el la barako lekis siajn lipojn kaj laŭdis la alkoholaĵon, tiel ke li estis devigita trinki ĝin la duan fojon. Pro lia regalo al liaj konatoj, la alkoholaĵo pli malmultiĝis, ke li devis reiri al la vinbutiko por plenigi la botelkukurbon. Cuicui ankaŭ sciis, ke la avo iros al la kajo por babili kun boatanoj de la ĵonko, kiu iris kontraŭflue kaj ankris ĉe la kajo antaŭ unu aŭ du tagoj, demandante pri la prezoj de rizo kaj salo en bazaroj de malsupra baseno. Kelkfoje li klinis sin kaj ŝovis sin en la kajuton odorantan je laminario, loligo, oleo, vinagro kaj kuirfumo de lignobruligo. La boatanoj elprenis manplenon da jujuboj el vazeto kaj donis ĝin al li. Post kelka tempo, kiam la avo revenis hejmen kaj Cuicui faris plendojn, tiuj jujuboj sukcesis repacigi ilin. Estis certe, ke, kiam li iris sur la apudrivera strateto, multaj vendistoj de butikoj donacis al li zongzi-oj aŭ aliajn aĵojn, kiel respekton al la sindonema kaj devkonscia pramisto. Kvankam li kontestis: “Tiom da aĵoj disrompos miajn maljunajn ostojn, se mi portos ilin”, li tamen devis preni iom por esprimi sian dankemon. Kiam li iris aĉeti viandon ĉe buĉisto, tiu rifuzis akcepti lian monon. Se tiu ĉi buĉisto ne akceptis lian monon, por ne akiri senpagan viandon, la avo preferis turni sin al la alia. La buĉisto diris:
“Kial vi estas tiel obstina, avĉjo? Mi ne volas esti malutila al vi.”
Sed tio ne eblis por la avo, ĉar li opiniis, ke ili lukras nenion alian ol monon de sango kaj ŝvito. Se ili vere ne akceptis lian monon, li anticipe kalkulis la monon, abrupte ĵetis ĝin en grandan kaj longan bambutubon por mono kaj ekkaptinte la viandon, foriris. Konante lian temperamenton, la buĉisto emis elekti bonan parton de porko kaj intence pesis pli multe ol li volis. Vidinte tion, la avo tuj protestis:
“Ho, mi ne volas la bonon, kiun vi faras al mi, mastro! La viando de porka femuro estas uzata por friti kun tranĉaĵoj de loligo. Ne trompu min! Mi volas la viandon ĉe porka kolo, grasan kaj gluecan, kiu taŭgas al mi pramisto por stufi kun rafanpecoj kaj manĝi kune kun alkoholaĵo!”
Kun viando en mano, li nombris la monon antaŭ ol pagi, kaj petis al la buĉisto nombri refoje. Sed tiu tute ne donis atenton al li kaj simple brue ĵetis la monerojn en la longan bambutubon. Post tio la avo foriris eĉ kun tre ĉarma rideto. Vidinte lian konduton, la buĉisto kaj aliaj aĉetantoj ridis nereteneble…
Cuicui ankaŭ sciis, ke la avo faros viziton al Sunsun loĝanta en la apudrivera strateto.
Ŝi rememoris ĉion, kion ŝi vidis dum la du festoj de pasintaj du jaroj, kaj ŝi sentis grandan ĝojon. Ŝajnis al ŝi, ke nun troviĝis io, kio similis la nekapteblan flavan sunfloron, kiun ŝi viziis, kiam ŝi fermis siajn okulojn. Tio aperis klare antaŭ ŝiaj okuloj, sed neatingebla kaj nekaptebla.
Ŝi pensis: “Ĉu vidiĝas tigroj ĉe Baijiguan?” ŝi ne sciis, kial ŝi subite ekpensis Baijiguan, kiu estis loknomo en la meza parto de Youshui-rivero, malproksime de Chadong je pli ol du cent lioj.
Poste ŝi vagis al alia penso: “Tridek du homoj remas per ses juloj, kaj kiam la ĵonko veturas kontraŭ fluo, oni hisas grandan velon konsistantan el cent pecoj da blanka tolo. Kiel ridinde, se tiu granda ĵonko traveturus Dongting-Lagon…” Ŝi fakte ne sciis, kiom vastas Dongting-Lago, nek vidis tiom grandan ĵonkon. Des pli ridinde, ke ŝi mem eĉ ne sciis, kial ŝi ekpensis pri tio!
ip地址已设置保密
2015-4-10 10:21:12
vejdo
帅哥哟,离线,有人找我吗?
等级:管理员
文章:2508
积分:28162
门派:无门无派
注册:2006年12月17日
2
 用支付宝给vejdo付款或购买其商品,支付宝交易免手续费、安全、快捷! 点击这里发送电子邮件给vejdo

发贴心情

初五大清早落了点毛毛雨,上游且涨了点“龙船水”,河水全变作豆绿色。祖父上城买办过节的东西,戴了个粽粑叶“斗篷”,携带了一个篮子,一个装酒的大葫芦,肩头上挂了个褡裢,其中放了一吊六百钱,就走了。因为是节日,这一天从小村小寨带了铜钱担了货物上城去办货掉货的极多,这些人起身也极早,故祖父走后,黄狗就伴同翠翠守船。翠翠头上戴了一个崭新的斗篷,把过渡人一趟一趟的送来送去。黄狗坐在船头,每当船拢岸时必先跳上岸边去衔绳头,引起每个过渡人的兴味。有些过渡乡下人也携了狗上城,照例如俗话说的,“狗离不得屋”,一离了自己的家,即或傍着主人,也变得非常老实了。到过渡时,翠翠的狗必走过去嗅嗅,从翠翠方面讨取了一个眼色,似乎明白翠翠的意思,就不敢有什么举动。直到上岸后,把拉绳子的事情作完,眼见到那只陌生的狗上小山去了,也必跟着追去。或者向狗主人轻轻吠着,或者逐着那陌生的狗,必得翠翠带点儿嗔恼的嚷着:“狗,狗,你狂什么?还有事情做,你就跑呀!”于是这黄狗赶快跑回船上来,且依然满船闻嗅不已。翠翠说:“这算什么轻狂举动!跟谁学得的!还不好好蹲到那边去!”狗俨然极其懂事,便即刻到它自己原来地方去,只间或又象想起什么似的,轻轻的吠几声。
雨落个不止,溪面一片烟。翠翠在船上无事可作时,便算着老船夫的行程。她知道他这一去应到什么地方碰到什么人,谈些什么话,这一天城门边应当是些什么情形,河街上应当是些什么情形,“心中一本册”,她完全如同眼见到的那么明明白白。她又知道祖父的脾气,一见城中相熟粮子上人物,不管是马夫火夫,总会把过节时应有的颂祝说出。这边说,“副爷,你过节吃饱喝饱!”那一个便也将说,“划船的,你吃饱喝饱!”这边若说着如上的话,那边人说,“有什么可以吃饱喝饱?四两肉,两碗酒,既不会饱也不会醉!”那么,祖父必很诚实邀请这熟人过碧溪岨喝个够量。倘若有人当时就想喝一口祖父葫芦中的酒,这老船夫也从不吝啬,必很快的就把葫芦递过去。酒喝过了,那兵营中人卷舌子舔着嘴唇,称赞酒好,于是又必被勒迫着喝第二口。酒在这种情形下少起来了,就又跑到原来铺上去,加满为止。翠翠且知道祖父还会到码头上去同刚拢岸一天两天的上水船水手谈谈话,问问下河的米价盐价,有时且弯着腰钻进那带有海带鱿鱼味,以及其他油味、醋味、柴烟味的船舱里去,水手们从小坛中抓出一把红枣,递给老船夫,过一阵,等到祖父回家被翠翠埋怨时,这红枣便成为祖父与翠翠和解的东西。祖父一到河街上,且一定有许多铺子上商人送他粽子与其他东西,作为对这个忠于职守的划船人一点敬意,祖父虽嚷着“我带了那么一大堆,回去会把老骨头压断”,可是不管如何,这些东西多少总得领点情。走到卖肉案桌边去,他想“买肉”人家却不愿接钱,屠户若不接钱,他却宁可到另外一家去,决不想沾那点便宜。那屠户说,“爷爷,你为人那么硬算什么?又不是要你去做犁口耕田!”但不行,他以为这是血钱,不比别的事情,你不收钱他会把钱预先算好,猛的把钱掷到大而长的钱筒里去,攫了肉就走去的。卖肉的明白他那种性情,到他称肉时总选取最好的一处,且把分量故意加多,他见及时却将说:“喂喂,大老板,我不要你那些好处!腿上的肉是城里人炒鱿鱼肉丝用的肉,莫同我开玩笑!我要夹项肉,我要浓的糯的,我是个划船人,我要拿去炖葫萝卜喝酒的!”得了肉,把钱交过手时,自己先数一次,又嘱咐屠户再数,屠户却照例不理会他,把一手钱哗的向长竹筒口丢去,他于是简直是妩媚的微笑着走了。屠户与其他买肉人,见到他这种神气,必笑个不止……
    翠翠还知道祖父必到河街上顺顺家里去。
翠翠温习着两次过节两个日子所见所闻的一切,心中很快乐,好象目前有一个东西,同早间在床上闭了眼睛所看到那种捉摸不定的黄葵花一样,这东西仿佛很明朗的在眼前,却看不准,抓不住。
翠翠想:“白鸡关真出老虎吗?”她不知道为什么忽然想起白鸡关。白鸡关是酉水中部一个地名,离茶峒两百多里路!
于是又想:“三十二个人摇六匹橹,上水走风时张起个大篷,一百幅白布铺成的一片东西,先在这样大船上过洞庭湖,多可笑……”她不明白洞庭湖有多大,也就从没见过这种大船,更可笑的,还是她自己也不知道为什么却想到这个问题!

ip地址已设置保密
2015-4-10 10:23:17

 2   2   1/1页      1    
网上贸易 创造奇迹! 阿里巴巴 Alibaba
Copyright ©2006 - 2018 Elerno.Cn
Powered By Dvbbs Version 7.1.0 Sp1
页面执行时间 0.29688 秒, 4 次数据查询